Michiel Heijmans: Verhalen vertellen

0
Michiel Heijmans
©Michiel Heijmans

Michiel Heijmans schreef het boek De Straatfotobijbel voor Photofacts Publishing. Hij is behind-the-scenes- (BTS-) en bedrijfsfotograaf en geeft workshops straatfotografie. Hij schrijft elke maand een column in Focus. Volg hem op Instagram: michielheijmans

Het schrijven van een column, caption of blogpost is geen hogere wiskunde. Om iets interessants te schrijven, hoef je niet uren te wachten op inspiratie of lange wandelingen te maken. Als je echt moet persen voor jouw verhaal, dan is het misschien de moeite niet waard. Als fotograaf schrijf je met beeld, ongeacht of je nu een interieurfotograaf bent of een portretfotograaf. Het is niet alleen de documentaire- of persfotograaf die een verhaal documenteert. Dat doen we allemaal.

Of jouw voorkeur nu uitgaat naar die ene boom op een met heide overgroeide heuvel, of naar het vangen van iemands karakter in een contrastrijk zwart-wit portret, je schrijft een verhaal. Jouw unieke beeldverhaal moet mensen uitnodigen je verhaal te lezen en je fotoboek te kopen. Ik kocht onlangs Images à la Sauvette (One Decisive Moment) van Henri Cartier-Bresson, omdat ik het verhaal zo mooi vind. Het is als een sprookje over straatfotografie, dat je meeneemt naar een tijd van bolhoeden en lange jassen, snelwegen zonder files en kinderen die verwonderd naar de camera kijken. Overal op de wereld.

Het verhaal bij de foto schrijf je op, of je laat het de kijker zelf verzinnen en doorvertellen. Het is zoals de sprookjes van vroeger, oude volksverhalen die bij de open haard werden doorgegeven aan nieuwe generaties. We lezen een foto en gaan op zoek naar de oorsprong; wat voor camera werd er gebruikt, hoe zou hij of zij tot die foto zijn gekomen?

Michiel Heijmans
©Michiel Heijmans

Toch zie en spreek ik vaak fotografen die vechten met tekst. Dat was al zo toen ik nog in mijn vorige bedrijf Yoast, van de plugin, mensen adviseerde over website optimalisatie (SEO). “Schrijf een begeleidende tekst,” zei ik dan tegen een fotograaf. En na flinke aarzeling schreef de trouwfotograaf dan een wervelend verhaal over de mooie dag. Het verhaal was al geschreven, alleen nog niet op papier. Als jij tijdens een diner uren kunt praten over alles wat je hebt meegemaakt, dan kun je verhalen vertellen, en die vertalen naar columns, captions en blogposts. Ik zeg overigens nergens dat dat moet, hè. Helemaal niet.

Ik schrijf intuïtief, altijd. ’s Morgens om zes uur gaat de wekker en open ik Instagram op mijn iPad. Zorgvuldig kies ik de foto van vandaag en begin ik met schrijven. De eerste zin slaat op de foto. De rest komt zoals het komt en meestal schrijf ik het maximale aantal karakters van de caption helemaal vol. In de afgelopen maanden is een dagboek ontstaan, een modern sprookje van iemand die steeds verder het moeras dat fotografie heet in gaat. Ik schrijf niet over de heksen die ik tegenkom, wel over de broodkruimels die niet meer te vinden zijn. De volgende stap, het laatste avontuur. Er is geen landkaart, wel verborgen schatten. Morgen ontstaat er een nieuw verhaal, terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf.

Fotografie is een onderwerp dat zich leent voor moderne sprookjes. Je verdwaalt, en iedere plek heeft zijn eigen verhalen. Mijn koning heet Stephan Vanfleteren, mijn fee is Valérie Jardin. Ik ga regelmatig met de andere zes dwergen op stap en alleen in een stad voel ik me Nello die met Patrasche rondzwerft en zijn heil zoekt in een kerk of museum. Kijk nu zelf eens naar je laatste foto. Welk verhaal wilde je vertellen? Heb je dat ook gedaan, of juist alles aan de kijker gelaten? Ik ben benieuwd. Ga je sprookjesboek maar vullen!

Deze column is eerder verschenen in Focus 12. Haal hem nu in huis!

Lees hier meer van Michiel Heijmans:
Naast het GAS zit de REM
De Clearasil van de fotografie
Het belichtingsvierkant
Het nut van fotografieworkshops
Geld uitgeven
Herenigd met een oude vriend
Ethiek in straatfotografie


LAAT EEN REACTIE ACHTER

Geef je reactie!
Schrijf hier je naam