Je loopt het Museumpark op en ziet ze al meteen: de rij containers die dienstdoen als minigalerieën. Geen poespas, geen rode lopers, maar gewoon: staal, prints, publiek. Rotterdam Photo voelt als iets tussen een openluchtmuseum en een blokkendoos vol verhalen. Het is laagdrempelig, soms een beetje chaotisch, maar vooral: een fijne manier om fotografie te beleven zonder drempels of dikdoenerij.
Elke container opent een andere wereld. De ene toont objecten omgetoverd tot herkenbare sillhoutten, de ander een kleurrijk overzicht van queer-archieven, vintage vakantiekiekjes of stillevens van de natuur. Sommige fotografen hangen groot en ruim, anderen klein en bescheiden op metalen platen of tegen piepschuimwanden geplakt. Het mooie is: het hoeft niet allemaal perfect te zijn. Juist die verscheidenheid maakt het spannend.
Kriss Munsya – The Eraser
Alsof je een droom binnenstapt waar de tijd net een halve seconde achterloopt op je ademhaling. Zo voelt Genetic Bomb, de hypnotiserende serie van Kriss Munsya, te zien op Rotterdam Photo 2025. In beelden die baden in tropisch licht en doordrenkt zijn van melancholie, ontvouwt zich een visuele poëzie over afkomst, trauma en identiteit. Munsya, geboren in Congo, opgegroeid in Brussel, en inmiddels gevestigd in Vancouver, zet zijn camera in als spiegel én als wapen. Zijn foto’s zijn geen toevallige vangsten, maar minutieus gecomponeerde scènes waarin alles klopt: het kleurgebruik, de houdingen, de stiltes. Onder de glanzende oppervlakte borrelt een diepe onrust.
Je voelt dat deze serie persoonlijk is. De titel Genetic Bomb is geen loze metafoor. Elk beeld draagt sporen van wat er overgedragen wordt via bloed, via herinnering, via schuld. Het is alsof je kijkt naar een film die zich afspeelt in het collectieve onderbewuste van de Afrikaanse diaspora. In de context van het festivalthema Shared/Connected is Munsya’s werk een schot in de roos. Hij legt verbindingen bloot die niet altijd zichtbaar zijn – tussen verleden en toekomst, tussen zelfbeeld en representatie, tussen esthetiek en activisme. Een fotoproject dat nog lang blijft nagalmen. Zoals een bom dat doet.
Ex Machina – tech zonder clichés
Ook de installatie rondom het subthema ‘Ex Machina’ trok meteen mijn aandacht. In plaats van sciencefictionachtige toekomstvisioenen, ging dit project juist over de subtiele samenwerking tussen mens en machine — en de veranderende rol van de curator in die mix. Aan de hand van tien zorgvuldig opgestelde beoordelingscriteria, zoals ethiek, inhoud en visuele kwaliteit, analyseerde een AI een dataset van maar liefst 10.500 foto’s. Uit die enorme verzameling koos de machine zelf 20 beelden, die nu op Rotterdam Photo 2025 te zien zijn.
Het Rotterdamse bureau sixtynine.digital, dat zich richt op AI-automatisering en creatieve toepassingen, zette hiermee een prikkelend gesprek in gang: wat betekent het als een computer mee beslist over kunst? Wordt AI een bondgenoot die onze intuïtie versterkt, of juist een bedreiging die menselijke curatie vervangt? Bezoekers worden uitgenodigd om deze vragen mee te nemen tijdens hun wandeling door de containers en na te denken over de toekomst van kunst en technologie.
Wat mij vooral aansprak aan Ex Machina was hoe het project die vragen zonder oordeel stelt. Het voelde niet als een koude, futuristische expositie, maar juist als een genuanceerde verkenning van iets dat steeds dichterbij komt. Dit gaf het festival een extra laag — een uitnodiging om te blijven nadenken, ook lang nadat je weer buiten stond tussen de containers en het geroezemoes van het festival.
Meer dan kijken
Naast de fotografie is er ruimte voor pauze. Op het plein staan een paar foodtrucks waar je goede koffie, Surinaamse bara’s of verse dumplings kunt krijgen. Niets spectaculairs, maar precies goed voor even zitten en mensen kijken. Het publiek is gemengd: studenten, fotografen, gezinnen, mensen met camera’s om de nek of gewoon nieuwsgierigen die langsfietsten en bleven hangen.
Wat Rotterdam Photo sterk maakte, was de vorm. Door de containers voelde het als struinen door een visuele markt: korte indrukken, verrassingen, soms wat snel, soms blijf je net iets langer hangen. Niet alles was even indrukwekkend, maar het geheel is levendig, divers en visueel prikkelend. Of je nu diep in het werk van een maker duikt, of gewoon tien containers in twintig minuten deed — dit festival laat altijd zien hoe breed en toegankelijk fotografie kan zijn. Zonder kapsones, maar mét beeldkracht. Ik heb nu al zin in de volgende editie.
Focus editie #2 is nog steeds beschikbaar in de winkel en online voor maar 9,50,-.
Klik hier om nog de laatste informatie van Rotterdam Photo mee te krijgen of updates te lezen over Rotterdam Photo 2026.
