In de Bildhalle Singel in Amsterdam presenteert Paul Cupido L’Heure Bleue, een tentoonstelling die het schemermoment vangt waarop werkelijkheid en droom in elkaar overvloeien. In het Japans heet dit tasogare-doki: de tijd waarin je niet langer helder ziet wat er voor je ligt. De tentoonstelling is te zien tot en met 14 februari 2026.
L’Heure Bleue is te bezichtigen in een intieme setting aan een Amsterdamse gracht. Bildhalle, een voormalige woning waar je moet aanbellen om binnen te komen, toont zeventien foto’s verdeeld over twee kleine ruimtes. De schaal is huiselijk; witte muren, kroonlijsten en een inactieve openhaard versterken de sereniteit die de beelden uitstralen.
De titel verwijst naar het blauwe uur, het korte moment tussen dag en nacht waarin contouren vervagen en het licht zijn richting verliest. In het Japans heet dit tasogare-doki: het moment waarop je niet meer zeker weet wie of wat je voor je ziet. Cupido, die al jaren manoeuvreert tussen fotografie en poëzie, gebruikt dat schemermoment niet als tijdsaanduiding maar als mentale toestand.
Blauw en nog meer blauw
Waar Cupido’s eerdere werk vaak wordt gedomineerd door zwart-wit en warme bruintonen, verschuift hier het palet nadrukkelijk naar blauw. Niet het scherpe blauw van de dag, maar een gedempt, verzadigd blauw dat fungeert als metafoor. Het is een kleur van intuïtie, van niets dat vastligt, terwijl contemplatie en zachtheid de boventoon voeren.
De fysieke presentatie is, zoals bij Cupido gebruikelijk, essentieel. De foto’s zijn grotendeels gedrukt op Japans handgeschept Kozo-papier, gemaakt van moerbeiboomvezels. Hij waardeert de imperfectie, de organische textuur en de manier waarop het papier de inkt absorbeert. In tegenstelling tot Europees Hahnemühle-papier, dat het licht juist terugkaatst. Het Koso-papier heeft een warme, gelige tint, die samen met de vezelstructuur en de onregelmatige randen elk werk tastbaar en kwetsbaar maakt. Tegelijkertijd is dit een keuze die zich alleen in het echt laat waarderen: digitaal verliezen de beelden hun gelaagdheid en overtuigingskracht.
Vergankelijkheid
De beelden zelf bewegen zich op een grensgebied. Figuren staan met de rug naar de kijker aan zee, verdwijnen half in bloesems of worden omringd door maanlicht. Ze lijken niet zozeer geportretteerd, eerder tijdelijk aanwezig. Het Japanse begrip mono no aware, de schoonheid van het vergankelijke, is hier geen illustratief thema, maar als maatstaf. Alles lijkt op het punt te staan te verdwijnen.
Tussen al het schemerende blauw valt één werk subtiel uit de toon: Sasuke (2022). Tegen een zachtroze achtergrond verschijnen okergele en paarse bloemen. Het beeld introduceert een lichtere, bijna speelse noot, zonder de samenhang te verstoren. Integendeel: het versterkt de omliggende foto’s en bevestigt het vergankelijke karakter van de tentoonstelling.
L’Heure Bleue
T/m 14 februari 2026
Bildhalle Singel 272, Amsterdam
Ook te zien in Amsterdam: Vincent mentzel in Leica Gallery
