De Canon EOS 400D werd in 2006 met enkele aansprekende namen geïntroduceerd. In Noord-Amerika kreeg hij de stoere naam Digital Rebel XTi en in Japan Kiss Digital X. Wij moesten het met een wat minder aansprekende naam doen, maar dat bleek allerminst een belemmering voor de populariteit van deze digitale rebel.
Canon had al in het analoge tijdperk met zijn nieuwe EOS camera’s met de relatief grote EF-vatting, met elektronische aansturing van de objectieffuncties, een gedegen platform voor de toekomst gebouwd. De digitalisering van deze camera’s ging dan ook in een rap tempo. Tegelijkertijd met de 400D waren ook de full-frames 1Ds mark II en 5D, de 1D mark II N met APS-H sensor (1,3x crop) en de D30 met APS-C-sensor (1,6x crop) verkrijgbaar. De (Europese) naam verraad het al: de 400D was op dat moment het budgetmodel, maar was zeker niet onderbedeeld. De 10.1 mp sensor was dezelfde als die in de duurdere D30 evenals het autofocussysteem met 9 AF-punten. De 400D had ook een noviteit; het was de eerste digitale Canon die gebruik maakte van het inmiddels algemeen geworden “EOS Integrated Cleaning System”. De filter voor de sensor trilt kort bij het in- en uit- schakelen van de camera, waardoor stofjes die zich hierop verzameld hebben er vanaf vallen.
EF-S
De 400D heeft een EF-S lensvatting, te herkennen aan het witte vierkantje dat iets met de klok mee, ten opzichte van het rode rondje op de bajonetmond, is te zien. Op deze camera kun je dus zowel gewone EF-objectieven als EF-S objectieven, speciaal voor APS-C-sensoren, gebruiken. Ik kreeg de camera met een EF-S 18-55mm F3.5-5.6 II en een EF 55-200 F4.5-5.6 II USM. Dat is een mooie combi overeenkomstig 28,8 – 320mm voor kleinbeeld. Ideaal voor reportage-, reis- en sportfotografie, zolang je maar buiten bent met een beetje zonnig weer. De hoogste ISO-waarde van 1600 van de 400D compenseert namelijk niet echt voor de gebrekkige lichtsterkte van deze relatief goedkope objectieven. EF-S objectieven zijn vanaf 2003 verkrijgbaar, de nog steeds populaire 17-55mm F2.8 kwam in hetzelfde jaar als de 400D uit. Hoewel de 55-200mm geen EF-S objectief is, heeft deze ook dezelfde kunststof bajonet als de 18-55mm. Opvallend is dat bij beide objectieven de bajonet na al die jaren nog nauwelijks sporen van slijtage laat zien en de objectieven nog stevig op de camera zitten. De EF-S 18-55mm heeft op het bajonet ook nog een verhoogde (rubber) ring. Deze ring beschermt niet alleen het achterste lenselement, dat bij EF-S groothoekobjectieven verder naar binnen komt, maar vormt ook een mooie afsluiting, doordat de ring in een ringvormige uitsparing in de objectiefmond valt. Ook deze verraad zijn leeftijd niet. Hoewel de objectieven, net als de camera, wat plastic-achtig aanvoelen, blijken de gekozen materialen de ‘tand des tijds’ goed te kunnen weerstaan.
Actie
Mijn 400D kwam met de BG-E3 battery grip waarin 2 relatief kleine NB-2LH accu’s gaan. Met deze 2 accu’s houdt de 400D het echter op reis dagenlang vol; het voordeel van een DSLR die een stuk minder stroom verbruikt dan de systeemcamera’s van tegenwoordig. Met de grip eronder voelt de 400D gelijk een stuk ‘volwassener’ en heb je met de lichte 55-200mm ook een mooi uitgebalanceerd geheel voor actiefotografie. Tot mijn opluchting is de sterknop achterop de camera in het eenvoudige menu van de 400D bij persoonlijke voorkeuze- instellingen om te programmeren van AE-vergrendel naar AF-On. Zo ben ik gewend de AF te gebruiken en ik weet dat de meeste fotojournalisten en sportfotografen ook zo werken. In combinatie met de grip, maakt dit dat de camera zowel horizontaal als verticaal heel goed bruikbaar is voor snelle actie. De negen AF-punten kunnen snel geselecteerd worden met de vier in een ring geplaatste drukknoppen achter op de camera. Ook hiervoor kun je in het menu kiezen, want standaard hebben deze vier knoppen ieder een eigen direct toegankelijke functie, zoals ISO, witbalans en AF-functie. Je kunt ze, als je ze instelt als AF-punt-selectie-knoppen nog steeds voor deze functies gebruiken, maar dan moet je even wachten totdat de zoeker informatie is uitgeschakeld of, achterop het lcd de sluitertijd niet meer zichtbaar is. Houd je dus de ontspankop licht ingedrukt, dan kun je ze alleen gebruiken om de AF-punten te verstellen. Op zich werkt dit systeem goed, maar het is soms wel wat verwarrend; regelmatig wilde ik een ander AF-punt selecteren en was ik opeens de ISO aan het verstellen of een andere AF-functie aan het selecteren. Ondanks dat vind ik de 400D een heerlijke lichte actiecamera die ik zowel op de mountainbike als in de kano durfde te pakken, activiteiten waarbij ik mijn dure systeemcamera liever thuis laat.
Tijdens een wandeling in het natuurpark Hainich, viel me de hartvormige lichte plek in het bos op. Bij de belichting zorgde ik dat de plek niet overbelicht zou worden. Thuis bij de nabewerking verbaasde het me hoe er nog een wereld aan details en kleur uit de donkere partijen, die in de onbewerkte Raw helemaal zwart zijn, tevoorschijn kwam. Dit zonder gebruik van maskers of AI. Thüringen, Duitsland. EF 55-200, F5.6, 1/350s, ISO 400, 55mm. © Martien de Man
Beeldkwaliteit
10 megapixels heeft hij, zeker naar de huidige maatstaven niet veel, maar je kunt er op 300 dpi (drukwerkkwaliteit) toch een ruime A4 print mee printen. Daarnaast zijn er tegenwoordig veel programma’s waarmee je de afbeelding, met behoud van scherpte en detaillering, nog wat kunt vergroten. Canon stapte al heel snel van de CCD-sensor, die alleen in de eerste professionele 1D is gebruikt, over naar de CMOS-sensor. Een CMOS-sensor heeft het voordeel van een lager stroomverbruik en minder ruis bij hogere ISO’s. De afbeeldingskwaliteit bleef echter nog wel een tijd lang omstreden. Toen ik ergens rond 2010 mijn Hasselblad H3D kocht, vergeleek ik de kwaliteit van de grote CCD-sensor met het aanbod aan kleinbeeldcamera’s met CMOS-sensor op dat moment en was al snel overtuigd dat de CCD nog niet kon worden geëvenaard in beeldkwaliteit. Op dat moment had ik geen hoge ISO’s nodig, want dat is duidelijke de achilleshiel van CCD-sensoren. De beeldkwaliteit van de 400D stelt echter helemaal niet teleur. Wanneer je bij de belichting je hoge lichten veilig stelt, valt er nog enorm veel detail en kleur uit de schaduwen te halen. De lichtmeter in de zoeker is groot en duidelijk, maar niet zo fel, dus bij zonnig weer, als er veel licht de zoeker binnenkomt, bijna niet te zien. Gelukkig kun je bij de preview ook een histogram bekijken en dat is een goede check. Ook de kleurweergave is helemaal in orde en er is tot ISO 400 nagenoeg geen ruis te zien. De goedkopere objectieven zijn eerder een beperking. Ze vertonen flink wat chromatische aberratie, maar die is wel goed te corrigeren in Adobe Camera Raw en Lightroom. De scherpte is helemaal niet slecht.
Op pad
Ik vond de Canon EOS 400D een heel fijne camera om bij me te hebben tijdens de vakanties, bij een weekendje weg of gewoon op de fiets of naar het strand. Verwacht geen wonderen van de 18-55mm en 55-200mm, ze hebben een rumoerige en vrij trage AF, maar ze doen hun werk, zijn lekker licht en kunnen tegen een stootje. Je hoeft je ook niet teveel zorgen te maken in een kano of fotograferend op de fiets; mocht het mis gaan dan ben je geen kapitaal kwijt. Puntjes van kritiek, als je dat zo mag noemen, zijn er zeker ook: de zoeker informatie is soms lastig te zien, ook het lcd is niet zo heel helder. De 400D gebruikt een cf-kaart voor opslag van de data. Het zijn onverwoestbare kaarten, maar wat minder makkelijk te krijgen en vereisen ook een aparte reader. Bij mijn 400D is het drukknopje om te kaart eruit te duwen gesneuveld. Gelukkig hebben cf-kaarten een opstaand randje aan de onderkant (voorzienigheid?), waar je precies je nagels achter kunt haken. Ach, die imperfecties en onhandigheidjes geven het fotograferen met oude digitale camera’s nog wat extra romantiek. Maar het belangrijkste is dat ik privé met de 400D meer gefotografeerd heb dan ik met mijn andere camera’s ooit deed en dat maakt ‘oud digitaal’ ook nu nog heel leuk.
Lees ook:
Oud digitaal #1 Nikon D50
Oud digitaal #2 Panasonic G1
