Eddy van Wessel: Ruimte

0
Eddy van Wessel
©Eddy van Wessel

“Hee Ed, wij moeten ook zo’n dakkist!” zegt Joost de cameraman twee maanden geleden, als we in Oekraïne met een afgeladen en doorgezakte auto aan een bezinepomp staan. Joost z’n videostatief ziet eruit als een granaatwerper; ons wordt ook regelmatig bij een van de vele checkpoints gevraagd: ”What’s this??” Naast ons klikt een groepje soldaten fijntjes hun bagagekoffer dicht en ze snorren weg. Joost heeft een punt, want met twee extra reservewielen, de kogelvrije vesten, helmen, apparatuur en alles wat je verder nog bedenkt voor een expeditie naar oorlogsgebied is elke niet-vrachtauto te klein. Nu, twee maanden later, sta ik op een krukje dakdragers vast te schroeven, lang leve Marktplaats.

Eddy van Wessel
©Eddy van Wessel

Voorbereidingen kosten altijd meer tijd dan je bedenkt, morgenvroeg gaan we rijden, terug naar Oekraïne. Recent is het zuiden overstroomd, doordat er een stuwdam is opgeblazen, dus: lieslaarzen mee? Een opblaasbootje? Voor mijn gevoel kan de ruimte niet meer op in onze vergeelde plastic torpedo. En ik heb stress: Mijn vaste camera-set is nog steeds in reparatie, al best een tijd. Ik heb zelfs een extra camera gekocht om deze reis toch te kunnen werken, maar dat is niet de camera waar ik aan gewend ben. Waren deze Duitse reparateurs maar zo snel als hun auto’s, bedenk ik me. Maar maak ik deze keer weer alles op film…? Want ik heb nog zoveel (ver over de datum) 220-rolfilm voor mijn Mamiya 6… en: Oja! Die halfkleinbeeld is zo leuk! Of toch maar niet, stel dat de krant beeld wil terwijl ik daar nog ben, dan is de digitale Monochome ook slim, natuurlijk altijd de Widelux-panorama…

Dat is het punt van een maand op reis gaan. Je komt zoveel verschillende situaties tegen, dat het eigenlijk niets uitmaakt wat je meeneemt. Het is eerder een optie voor de fotograaf om de keuze te beperken: hoe wil je kijken naar wat er zich voor de camera afspeelt? Dat kan ook met een statief en grootbeeldcamera. Ik herinner me een reis naar Tsjetsjenië, waar ik alles met één camera en een 28mm heb gemaakt; eigenlijk een heel fijne manier van werken en de serie werd erg mooi.

Eddy van Wessel
©Eddy van Wessel

Maar nu: vandaag! Ik pas alles in mijn fototasje, tot aan de millimeter vol, volle accu’s en films in een zijvak. Het criterium is gewicht, want ik moet ermee kunnen rennen. Niet alleen wegrennen, maar ook ernaartoe; te laat is een gemiste foto. Maar wat is gemist? Want hoe beweeg je mee met families die alles kwijt zijn, vluchten voor hun leven of teruggaan naar de ruïne die ooit hun thuis was? Of die dag bij dag leven, terwijl de vader aan de frontlijn vecht, altijd bang voor dat ergste bericht. Die emotie is niet te vangen in snelheid en scherpte, maar in je aanwezigheid als mens. Dus zelfs als je rent, neem de tijd. Nu moet ik door! Als jullie dit lezen, ben ik weer in Oekraïne, met een te volle auto. En uiteraard heb ik alle juiste keuzes gemaakt, maar daarover een volgende keer .

Eddy van Wessel is fotograaf in conflictgebieden. Zijn foto’s worden gepubliceerd in (inter)nationale kranten en tijdschriften. Instagram: @eddyvanwessel

Deze column komt uit Focus juli/augustus 2023 nummer 7/8, haal hem nu in huis!

Meer lezen van Eddy van Wessel? Dat kan!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Geef je reactie!
Schrijf hier je naam