De Luxemburgse fotograaf Anouk Flesch heeft in korte tijd een behoorlijk portfolio opgebouwd met een nadrukkelijke focus op het wielrennen. Niet met de klassieke sportfoto’s, maar met poëtische beelden. Die een hele andere kijk op het wielrennen laten zien.
Ze is nog maar net terug van een trainingssessie van wielerploeg EF in Mallorca als ik Anouk Flesch via FaceTime spreek. Ze verblijft zelf afwisselend in Luxemburg en Brussel, na een tijdje ook in Parijs te hebben gewoond. Wie verwacht een haastig persoon te zien, komt bedrogen uit. Anouk oogt kalm, alsof haar carrière de gewoonste zaak van de wereld is. Al beseft ze hoe bijzonder het is.
Logische keuze
Slechts 27 jaar oud heeft Anouk al een plek veroverd tussen de oude garde van de wielerfotografen. Het was zeker de eerste maanden wennen van beide kanten. Al snel had men in de gaten dat ze anders fotografeerde dan de meesten. Dat werd gewaardeerd. “Ja, ik ben ondertussen deel van de groep, zonder er teveel deel van te zijn,” zegt Anouk met een glimlach. Dat ze fotograaf zou worden, laat staan met wielrennen als belangrijkste focus, had ze nooit aan gedacht toen ze jong was. Toch lijkt het heel logisch. “Mijn ouders maakten altijd foto’s. Vooral met analoge camera’s. Alles werd gefotografeerd,” legt Anouk uit. “En ik kom echt uit een fietsfamilie. Ik reed zelf geen wedstrijden, er werd altijd veel gefietst.” Daarnaast zwemt en hardloopt ze graag. Toch weet ze nog niet wat ze wil doen. Omdat de lessen hedendaagse fotografie op de middelbare school haar wel bevielen gaat ze een bachelor algemene fotografie doen bij MJM in Rennes.
Van fotojournalist naar sportfotograaf
In 2017 gaat ze verder bij Spéos, een befaamde fotografieschool in Parijs, om zich te specialiseren in documentaire fotografie. Tijdens haar eerste studie is ze al begonnen bij twee Luxemburgse kranten om ervaring op te doen. Het is een goede leerschool. “Luxemburg is maar klein, dus al snel ga je van het een naar het ander,” legt ze uit.
Door de krant belandt Anouk uiteindelijk in de wielerwereld. Ze vroegen wie de veldrijdwedstrijden en Parijs-Roubaix, een van de belangrijkste wielerklassiekers, wilde fotograferen. “Ik zocht niet bewust naar fietsen als onderwerp, maar het idee beviel me wel op een of andere manier. Het is een interessante bubbel.” Ze zoekt naar de emoties, zoals de concentratie bij de start. Net zoals ze bij haar afstudeerserie over de blinde paralympische hardloper Timothée Adolph, alias de witte cheeta, vooral de samenwerking en afhankelijkheid fotografeert tussen de atleet en zijn compagnon.
Focus op wielrennen
Al vrij snel belandt Anouk Flesch dieper in de wielerwereld. Als ze hoort dat de Tour de l’Avenir, de Tour de France voor renners onder de 23 jaar, een fotograaf zoekt meldt ze zich en wordt gekozen. Ze polst wielerploeg UNO-X of ze voor het damesteam mag fotograferen en mag ook de mannen fotograferen. En als ze een communicatiemedewerker van EF, een Amerikaanse wielerploeg, ontmoet vraagt die Anouk om het vrouwenteam te volgen. In 2023 mag zij voor de organisatie de eerste vrouweneditie van Tour de l’Avenir fotograferen.
Zeker bij de wielerteams krijgt ze carte blanche. “Ik mag maken wat ik wil, zolang het maar gaat over de rijders van het team,” legt Anouk uit, “dus fotografeer ik van alles. Het hotel, de mecaniciens, de feesten bij overwinningen en de beelden vanuit de bus.” Voor de organisatie van een wedstrijd fotografeert ze natuurlijk de race en het podium. Maar ze kijkt ook naar de omgeving en ziet het verschil tussen het mannen- en vrouwenwielrennen.
“Bij de gewone Tour de France zie je naast de fans ook veel mannen die feest vieren. Bij de vrouwen zie je de families, daar gaat het echt om de sfeer.” Het laatste spreekt Anouk meer aan.
Poëtische beelden
Anouk wil namelijk meer dan één ding laten zien van het wielrennen. Wat buiten de race gebeurt is volgens haar een mooie weergave van de maatschappij op dat moment. Continu is Anouk op zoek naar creatieve manieren om dat vast te leggen, weg van de gebaande paden. “Ik noem mezelf geen kunstenaar, maar probeer wel sport en kunst te combineren,” verduidelijkt ze. Haar foto’s zijn poëtisch. Ze maakt veel gebruik van details, doorkijkjes en vooral ook reflecties. Opvallend is haar kleurgebruik.
“Ik ben niet bewust op zoek naar die analoge look. Misschien doe ik het onbewust, omdat ik veel analoog heb gefotografeerd,” legt Anouk uit. “Kleur is wel een element waar ik naar zoek. Waar ik met zwart-wit zocht naar contrasten, gebruik ik nu de kleurverzadiging. Ik houd van kleuren die er uitspringen.”
Liever lopen dan zoomen
Voor een sportfotograaf heeft Anouk een vrij compacte uitrusting. De 70-200mm ontbreekt niet, maar daarnaast werkt ze alleen met een vaste 24mm en een 50mm objectief. Die laatste is haar favoriet; “Ik kan daar bijna alles mee doen, het is het juiste brandpunt voor de meeste foto’s. Daarbij loop ik liever dan dat ik stilsta en zoom.” Het maakt de uitdaging om een goed te beeld te maken volgens haar groter.
Als body heeft ze naast een Nikon Z 6II sinds kort een Nikon Z 8. De keuze voor Nikon is net als fotografie en fietsen logisch, haar moeder fotografeerde altijd met Nikon. Tijdens haar studie had ze een digitale spiegelreflex van Nikon die ze combineerde met de analoge objectieven. Voor haar professionele uitrusting kwam ze weer bij hetzelfde merk uit.
Skiën in zand
Via via hoort Nikon Benelux over Anouk Flesch. Ze zijn onder de indruk en geven haar naam door aan het Europese hoofdkantoor. Een paar weken later wordt ze gevraagd mee te doen met de campagne Sporting the Unexpected. Daar mogen jonge fotografen aan de slag met een Nikon Z 6III om sporten te fotograferen op een ongewone locatie. “Natuurlijk dacht ik gelijk aan fietsen. Maar wat is voor fietsen nog een ongewone omgeving?” Ze draait de keuze om en begint bij haar favoriete plek: de zandvlakte van Dune du Pilat in Bordeaux. Uiteindelijk kiest ze voor skiën als sport. Een uitdaging, blijkt.
Zand is veel trager dan sneeuw en de skiër moet steeds weer naar boven. Dat kan hij niet te vaak doen, dus heeft Anouk maar een aantal momenten om te fotograferen. Daarbij probeert ze niet teveel nadruk te leggen op het zand, het moet er zo natuurlijk mogelijk uitzien. Het resultaat mag er zijn, helemaal in haar eigen stijl met details en reflecties. Het was een mooi project om aan te werken zegt Anouk. En heel intensief: “Alles is in een paar weken gebeurd, van idee naar de shoot inclusief het vinden van de skiër.”
Toekomst
Dat ze wat anders fotografeerde dan fietsen, vind Anouk Flesch alleen maar fijn. Ze is nog lang niet uitgekeken op het wielrennen en ze vindt het geweldig dat ze bijdraagt aan de groeiende aandacht voor vrouwenwielrennen. Tegelijk wil ze zich verbreden. Binnen de sport, door projecten over trilrunning, en daarbuiten. Zo wil ze werken aan een serie over mensen die op bouwplaatsen werken. Ze vestigt graag de aandacht op vrouwenzaken. En ze wil weer meer documentaires maken voor bijvoorbeeld agentschappen. Een beetje terug waar het begon.
Haar carrière vindt ze nu al overweldigend, maar ze wil verder. Op zoek naar nieuwe uitdagingen. “Na het afstuderen had ik doelen gesteld zoals een keer de Tour de France fotograferen en de Olympische Spelen. Die heb ik al gehaald. Wat nu?”, vraagt ze zich af. Stil zitten zal ze zeker niet. We zullen ongetwijfeld nog vaak van haar horen.
Deze advertorial komt uit Focus #1 2025
